To 1912 ὁ Χρῆστος Δεληγιώργης, ἐπιστρέφοντας ἀπό τήν Ἀμερική ἀγοράζει τό κτῆμα στό ὁποῖο χτίζει καί στεγάζει τήν πρώτη μπακαλοταβέρνα τοῦ χωριοῦ, μέ τήν ὀνομασία:

Προσφέροντας, μαζί μέ τά εἴδη παντοπωλείου, κρασί καί τσίπουρο μέ τήν συνοδεία  τῆς ρέγκας καί τῆς ἁρμιᾶς, ὁ χῶρος ἀρχίζει νά γράφει τήν μικρή του ἱστορία. Τό 1935 ἦρθε τό πρῶτο γραμμόφωνο, προσφέροντας στούς θαμῶνες του καί τήν εὐκαιρία γιά διασκέδαση. Περνώντας ἀπό τό γραμμόφωνο στό τζούκ-μπόξ καί ἀπό τό λούξ στό ἠλεκτρικό, τό κατάστημα ἐξακολουθεί να λειτουργεί τήν χρονική περίοδο τῶν δύο πολέμων, στόν δεύτερο ἀπό τούς ὁποίους καταστρέφεται ἀπό πυρκαγιά. Ἀνακαινίζεται καί συνεχίζει ἕως τόν θάνατο τοῦ ἰδιοκτήτη, τό 1955, ὁπότε παραμένει γιά δύο χρόνια κλειστό. Ἀνοίγει καί συνεχίζει τήν λειτουργία του ἀπό τόν ἐγγονό του Σωτήρη Ἀντωνίου καί τό 1960 ἡ διεύθυνσή του περνάει στά χέρια τοῦ Γιώργου Δεληγιώργη. Μέ ὅλα τά στοιχεῖα ἑνός καλοῦ ταβερνιάρη καί μέ τόν εὐρύ κοινωνικό του κύκλο, ὁ Γιώργος Δεληγιώργης μετατρέπει τόν χῶρο σέ ὀνομαστό στέκι τῆς εὐρύτερης περιοχῆς. Τά ἐδέσματά του γεύονται πολλοί Θεσσαλοί καί μεταξύ αὐτῶν ἀρκετοί γνωστοί καλλιτέχνες καί πολιτικοί. Τό 1980 τόν διαδέχεται ὁ γιός του Ἀναστάσιος, ὁ ὁποῖος ἀνακαινίζει καί ἐπεκτείνει τόν χῶρο. Ἡ φήμη τῆς ταβέρνας ἐξαπλώνεται συνεχῶς. Τό 1998 ἀνακαινίζει ἐκ νέου τήν ταβέρνα, δίνοντάς της τήν σημερινή μορφή, προσφέροντας στούς πελάτες τήν ἴδια πάντα καλή ποιότητα καί φιλοξενία.

Τό 2006 ἀναλαμβάνει τό τιμόνι ἡ τέταρτη γενιά τῆς οἰκογένειας Δεληγιώργη. Ὁ νεαρός Γιῶργος, μεγαλωμένος μέσα στόν χῶρο, συνεχίζει μέ ὁδηγό τήν βιωματική ἐμπειρία στίς ὑπέροχες γεύσεις καί τήν ἐπιθυμία τῶν πελατῶν γιά ποιότητα καί καλές τιμές. Ἐγγύηση οι αδερφές του Μαρία και Φώφη, και ἡ μητέρα του Σταματία, τό ὄνομα τῆς ὁποίας, ἐδῶ καί χρόνια, ἔγινε συνώνυμο της μαγειρικῆς τέχνης.